Geen producten (0)

Winnen

Ik ben opgegroeid in een tijd zonder computers, Wii of DS. Wij deden thuis gezellig spelletjes aan de grote tafel.

Als jongste van drie kinderen is mij in het begin menigmaal de hand boven het hoofd gehouden. “Ach, laat hem maar winnen”, of “Hij kan het nog niet zo goed” zijn voorbeelden van gebezigde uitspraken.

Het gevolg was dat ik vaak spelletjes won. U mag hier rustig lezen dat men mij liet winnen.

Maar met dat ik ouder werd, wilden mijn oudere broer en zus zelf uiteraard ook wel eens winnen. Daar werd de sfeer moet ik zeggen niet altijd beter van. Er deden zich namelijk twee scenario’s voor.

Ofwel ik was inmiddels zo goed in het spel dat ze niet meer van mij konden winnen. Ik wreef dat natuurlijk uitgebreid in waar ik rustig de rest van de week of het weekend over kon doen. Later hierop terugkijkend kan ik concluderen dat de bereidwilligheid om met mij een spelletje Monopoly of Risk te spelen hierdoor zeker niet is gegroeid.

 

Ofwel ik verloor. U leest het goed, ik verloor. Dit had ik nog niet zo vaak meegemaakt. Ik kon er dan ook niet zo goed mee omgaan. Het woord chagrijnig is in deze context een enorm understatement. Alles kon de schuld krijgen van mijn verlies. Want het lag immers niet aan mijzelf. Anders won ik altijd, dus ik was de beste.

In het begin kwam het voor dat speelborden miraculeus meters van hun plek verplaatsten. Dit enerzijds tot groot genoegen van de medespelers (want eindelijk was ik teruggepakt), anderzijds tot grote woede, want het spel was direct ten einde. En uiteraard was ik niet meer bereid om het inmiddels wijd verspreide spel mee op te ruimen.

 

Hierdoor kwam ik met een dilemma te zitten. Het kwam steeds vaker voor dat er geen medespelers te vinden waren om een spel mee te doen. Het begon tot me door te dringen dat ik mijn verlies niet echt nobel droeg. Dit moest anders. Ik moest weer gaan winnen.

Aanvankelijk kreeg ik mijn vader en moeder dikwijls zo ver dat ze met mij speelden en met hen kon ik goed oefenen op het veranderen van mijn speelstijl.

Ook veranderde mijn smaak in spellen drastisch. Ik kwam erachter dat spellen met een groot strategisch element mij goed liggen. Ik had tactische onderdelen snel door en kon ze toepassen om mijn tegenstanders te verslaan. Spellen met een grote geluksfactor konden mijn interesse en goedkeuring niet langer hebben. Monopoly viel al snel af. Ik kwam namelijk nooit als eerste op de Kalverstraat......

 

Door dit strategische aspect uit te buiten en mezelf te trainen om dit goed te kunnen heb ik ook geleerd om mijn verlies te dragen. Word ik tegenwoordig verslagen, dan ben ik op waarde geklopt. Ik kan inmiddels mijn tegenstanders, zij het met enige aarzeling, feliciteren met hun overwinning. Natuurlijk probeer ik het verlies nog enigszins goed te praten door een bepaald moment in het spel terug te halen met “Als toen niet….. dan……”, maar ik beleef plezier in spellen, ook al win ik niet.

En zelfs mijn medespelers hebben plezier als ze met mij spelen. Maar gelukkig win ik wel vaak. Want zeg nou zelf, er is toch niets leuker dan een spel te winnen?

 

Gert

0 Reacties

Er is nog niet gereageerd

Reageer

Annuleren
Facebook Pinterest

Wij maken gebruik van cookies om onze website te verbeteren, om het verkeer op de website te analyseren, om de website naar behoren te laten werken en voor de koppeling met social media. Door op Ja te klikken, geef je toestemming voor het plaatsen van alle cookies zoals omschreven in onze privacy- en cookieverklaring.